تبلیغات
میراث زمان - مطالب گردشگری

گردشگری الکترونیکی نقطه عطفی بین گردشگری و فناوری اطلاعات است که هردو پدیده از عمده ترین فعالیت های در آمدزا و مولد فرصت های شغلی در جهان است گردشگری خود به انواع گوناگونی تقسیم شده است و فناوری اطلاعات نیز با فعالیت های گوناگونی بر توسعه گردشگری تآثیر گذار است. نقش فناوری اطلاعات در توسعه این صنعت از دوبعد قابل بررسی است:یکی بکارگیری فناوری اطلاعات در اطلاع رسانی و ارایِه خدمات گردشگری که به معنی استفاده همه جانبه از پتانسیل های صنعت فناوری اطلاعات در جهت توسعه زیر ساخت های صنعت گردشگردی است و دیگری گردشگری مجازی است که به معنای گردش و سفر به صورت الکترونیکی و شامل اکترونیک شدن منابع گردشگری است.مفهوم گردشگری الکترونیک شامل کلیه اجزا کسب و کار از قبیل تجارت الکترونبکی تحقیق و توسعه الکترونیکی تولید محتوای الکترونیکی و ارایه خدمات به صورت الکترونیکی است.گردشگری مجازی ابزاری است که با آن یک علاقمند به گردشگری بتواند در کوتاهترین زمان ممکن با حداقل امکانات و پایین ترین هزینه و با دانش اندک ظرفیت های گردشگری یک کشور را شناسایی و با یک برنامه هدف دار و هدایتگر از سوی دولت و آژانس ها و مراکز به مکانی خاص مسافرت کند.گردشگری مجازی (e-tourism) مقوله جدیدی است که کمتر از 20 سال از پدید آمدن نمی گذرد گردشگری مجازی به معنای حضور در سرزمین دیجیتال اطلاعات و ارتباطات و ظهور بر پهنه شبکه گسترده جهانی (world wide web) است که امکان مشاهده اطلاعات صوتی تصویری متنی را از دنیای فیزیکی پیرامون ما در اختیارمان می گذارد دور دنیا که در نوشنه های ژول ورن در 80 روز انجامید اکنون با  hyper textهای دنیای web  با یک کلیک امکان پذیر شده است و شما با یک کلیک از این سوی دنیا به ان سوی دیگر می روید و در این مسافرت حتی یک ریال هم خرج نخواهید کرد ! واژه گردشگری الکترونیک (e-tourism) به معنای کسب و کار الکترونیکی (e-business) در مسافرت و گردشگری الکترونیک است و سه مجموعه متمایز مدیریت کسب و کار نظام های اطلاعاتی مدیریت و گردشگری را شامل می شود.
گردشگری مجازی در چه مواردی کاربرد دارد و برای چه کسانی مفید است؟
طبق آداب و رسومی که بین بیشتر مردم دنیا وجود دارد افراد پس از سفر به یک منطقه تولیدات آن جا را به عنوان سوغات برای اقوام خود خریداری می کنند این کار ممکن است با صرف زمان و هزینه فراوان صورت گیرد و در عین حال بسیاری از مسافران تولیدات خاص یک منطقه را به درستی ندانند. اینترنت باعث شده تا تهیه این قبیل کالاها بسیار آسان شود افراد امروزه می توانند با مراجعه به سایت های موجود تمامی تولیدات مناطق مختلف جهان را مشاهده کرده و در صورت تمایل آن ها را بخرند علاوه بر این موارد هتل ها شرکت های هواپیمایی و... که به عنوان بزرگترین حامیان صنعت جهانگردی محسوب می شوند  نیز تمام خدمات خود را به صورت مجازی در اختیار مردم قرار داده اند  این سرویس های جدید به افراد کمک می کند تا بلیت هواپیما بلیت هتل و دیگر خدمات مورد نیاز خود را در اینترنت و بدون صرف زمان رفتن به شعبه های شرکت های مذکور خریداری کنند  که  این خود از مزایای گردشگری محسوب می شود و هم چنین این نوع بخصوص گردشگری به افراد امکان می دهد پیش از آن که به صورت فیزیکی سفر خود را آغاز کنند به صورت مجازی و از طریق ابزارهای اینترنتی وارد محل مورد نظرشان شوند و با در اختیار گرفتن برنامه های تلویزیونی مقاله ها گزارش های منتشر شده در نشریات کتب ها درباره آن مکان مزایا و معایب این سفر را در یابند و به راحتی در مورد انجام این سفر تصمیم گیری کنند.
گردشگری الکترونیک برای معرفی جاذبه های باستانی بناهای جذاب اشیای قیمتی و هر پدیده مادی دارای فرم و حجم و اندازه کاربرد دارد و برای تمامی کشور ها به خصوص کشورهای در حال توسعه که غالبا از امکانات و زیر ساخت های مناسب و کافی برخوردار نیست و با احداث و توسعه آن ها بسیار گران تمام می شود و در کوتاه مدت مقدور نیست مناسب تر است بنابراین توسعه این نوع گردشگری در مناطق و کشور های اهمیت تعیین کننده ای دارد که عمده ترین تاکید آن ها بر بازدید از میراث باستانی و سایر پدیده های دارای فرم و حجم و اندازه است این نوع گردشگری برای انواع گردشگری از جمله گردشگری روستایی گردشگری کشاورزی گردشگری ساحلی و هر نوع گردشگری دیگر که هدف گردشگران از آن استفاده از آب و هوا(اقلیمی) افتاب طعم غذاها و جذابیت هایی از این گروه باشد مناسب و پاسخگو نیست به عبارتی استفاده از سواحل نسیم صبحگاهی هوای مطبوع از طریق ابزار الکترونیک ممکن نیست. این نوع گردشگری در کشور هایی که مشکل نیروی انسانی آموزش دیده در رابطه با تور گردانی یا راهنمایان تور دارند موثر خواهد بود.گردشگری الکترونیک برای افراد مانند محققان که صرفا برای مطالعه بر روی یک جاذبه از آن بازدید می کنند بسیار مفید است چرا که امکان بررسی و مطالعه را تا حدودی در محل زندگی یا تحقیق خود خواهند داشت در این نوع گردشگری امکان معرفی صنایع دستی وجود دارد و حتی از طریق تجارت الکترونیک به فروش تولیدات و صنایع دستی کمک می کند.
امکان اخذ و بازدید از  کشور های دیگر برای بسیاری از افراد و گروههای جامعه به دلایلی از جمله:1)نداشتن حد نصاب سن لازم  2)ممنوعیت خروج از کشور 3)نا مساعد بودن روابط کشورشان با کشور مقصد مقدور نیست، گردشگری الکترونیک این محدودیت را تا حدود زیادی کمرنگ می کند و گامی موثر در افزایش آگاهی و شناخت ملل از جاذبه های گردشگری و به تبع فرهنگ و میراث یکدیگر به شمار می رود.
سرویس ها و زیر ساخت های گردشگری الکترونیک
برای طراحی و توسعه گردشگری مجازی در هر کشوری نیاز به زیر ساخت هایی است که این زیرساخت ها در دو بخش کلی گردشگری و IT قابل دسته بندی است:
website(1
2) e-visa
3) رزوراسیون مراکز اقامتی
4) رزرواسیون مراکز گردشگری 
5) رزرواسیون وسایل نقلیه
6) Website

منبع:
-گروه پژوهش های خبری، خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران
-سازمان میراث فرهنگی .صنایع دستی وگردشگری استان یزد
-خبرنامه قطره




طبقه بندی: گردشگری،

تاریخ : پنجشنبه 1393/06/6 | 07:54 ق.ظ | نویسنده : پیمان سلیمانی روزبهانی

اکوتوریسم یا طبیعت گردی، گونه‌ای از گردشگری است که در آن گردشگران برای دیدار از مناطق طبیعی نامسکون و دست‌نخوردهٔ جهان سفر می‌کنند و به تماشای گیاهان و پرندگان و ماهی‌ها و دیگر جانوران می‌پردازند.
البته در اکوتوریسم صرفا دیدار مطرح نیست بلکه آموزش محیط زیست و نفع رسانی به جوامع محلی و غیره ضروری و واجب است.
به این‌گونه از گردشگران که به دیدار از بوم سامانه و طبیعت زنده می‌پردازند، نام اکوتوریست یا بوم گردشگر داده شده است. بسیاری از کشورها بخش هنگفتی از درآمد خود را از بوم گردشگران خارجی تأمین می‌کنند. "در ایران توسط فرهنگستان معادل طبیعت گردی نام گذاری شده است که با توجه به ظهور ژئوتوریسم در چند دههٔ اخیر در ایران و جهان این واژه با معادل سازی طبیعت‌گردی صحیح نخواهد بود و بهتر است اکوتوریسم را معادل بوم گردشگری نامید".[۱]
تعاریف اکوتوریسم
اصلی‌ترین فعالیت اکوتوریسم بر پایهٔ طبیعت زنده می‌باشد که بنا به تعریف سفری است مسئولانه به مناطقی طبیعی که حافظ محیط زیست بوده و باعث بهبود کیفیت زندگی مردم محلی گردد. طبیعت‌گردی حداقل آسیب را به طبیعت و فرهنگ منطقه وارد می‌کند. به تعریفی دیگر، اکوتوریسم یا بوم گردشگری نوعی از گردشگری است که ریشه‌های آن به طبیعت و محیط‌های باز گسترش یافته است. نخستین مسافرانی که حدود نیم قرن پیش سرنگیتی در آفریقا را بازدید کردند، و یا ماجراجویانی که در هیمالیا کوهپیمایی کردند را می‌توان نخستین اکوتوریست‌ها برشمرد.[۲]
انجمن بین‌المللی اکوتوریسم (TIES) نیز در تعریف اکوتوریسم می‌گوید: «بوم گردشگری سفری مسئولانه به مناطق طبیعی است که در آن محیط زیست حفظ و بر رفاه مردم محلی تأکید شود.» [۳]
اکوتوریسم و کوهپیمایی ورزشی است نشاط ‌انگیز، سالم و انسان ‌ساز که از ادوار بسیار قدیم، مورد توجه نیاکان ما بوده و ریشه در تاریخ دارد. عشق به ماجراجویی و رویت آثار بدیع طبیعت زنده همواره انسان را وادار به سیر در طبیعت و بازدید از جاذبه‌های حیرت انگیز می‌کند.
تاریخچه اکوتوریسم
پیرامون واژهٔ اکوتوریسم و سابقهٔ کاربرد آن اظهار نظرهای متفاوتی صورت گرفته است. برخی صاحب ‌نظران سابقهٔ کاربرد چنین واژه‌ای را در اواخر دهه ۱۹۸۰ ذکر کرده‌اند. اما در تمام متون مرتبط Ceballos-Lascurain به عنوان نخستین کسی آمده‌است که این واژه را به کار برده‌است. برابر تعریف او، بوم گردشگری مسافرتی است که به منظور مطالعه، تحسین، ستایش و کسب لذت از سیمای طبیعی و مشاهدهٔ گیاهان و جانوران و آشنایی با ویژگی‌های فرهنگی جوامع محلی در گذشته و حال صورت می‌گیرد.[۴]
برخی سابقهٔ اکوتوریسم را به زمانی دورتر و به Hetzer نسبت می‌دهند. و معتقدند که او این واژه را در دهه ۱۹۶۰ برای تشریح روابط متقابل گردشگری، محیط زیست و ویژگی‌های فرهنگی، استفاده کرده‌است. به اعتقاد Hetzer، مفهوم بوم گردشگری در واکنش به رویه‌های نامناسب و منفی توسعه و نادیده گرفتن ملاحظات زیست محیطی، شکل گرفته است. و سابقه آن به اواخر دهه ۶۰، یعنی زمانی که کارشناسان نسبت به برداشت بی‌رویه از منابع نگران بودند، باز می‌گردد.
گونه‌های مختلف اکوتوریسم
گونه‌های مختلف طبیعت‌گردی عبارتند از: گردش آبی و ساحلی، کوهنوردی، غارنوردی، بیابان‌گردی، دامنه‌نوردی، مردم‌شناسی، طبیعت درمانی، صید و شکار "با اینکه زمین گردشگری گونه مستقلی از صنعت گردشگری است و زیر شاخه بوم گردشگری محسوب نمی‌شود اما در مواردی جاذبه های اکوتوریسم با ژئوتوریسم در تداخل هستند ولی در فعالیت های اکوتوریسمی، آموزش همگانی زمین شناسی و ژئومورفولوژی مورد نظر نمی‌باشد و توجه خاص به طبیعت زنده و جاذبه های آن است".[۵]

منبع:
1. نکوئی صدری، بهرام، ۱۳۸۵«طبیعت رویکردی نو در گردشگری»، سازمان میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری استان آذربایجان شرقی
2. 23. Lindberg G. and Huber, R.M., Jr (1993) Economic issues in ecotourism management. In: Lindberg, G. and Hawkins, D.E. (Eds) Ecotourism. A Guide forPlanners and Managers. The Ecotourism Society, North Bennington,
3. The International Ecotourism Society. (1991).TIES Global Ecotourism Fact Sheet -www.ecotourism.org
4.   Ceballos-Lascuráin, Héctor. 1993a. The IUCN Ecotourism Consultancy Programme
5.   نکوئی صدری، بهرام (۱۳۸۸) مبانی زمین گردشگری:با تاکید بر ایران، تهران انتشارات سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاهها

 




طبقه بندی: گردشگری،

1980 Tourism’s contribution to the preservation of cultural heritage and to peace and mutual understanding سهم گردشگری در حفاظت از میراث فرهنگی، صلح و تفاهم
1981 Tourism and the quality of life گردشگری و کیفیت زندگی
1982 Pride in travel: good guests and good hosts بالندگی در سفر : میهمان خوب و میزبان خوب
1983 Travel and holidays are a right but also a responsibility for all سفر وتعطیلات حق همه است اما مسئولیت همه نیز هست
1984 Tourism for international understanding, peace and cooperation گردشگری در خدمت تفاهم، صلح و همکاری بین المللی
1985 Youth Tourism: cultural and historical heritage for peace and friendship توریسم جوان : میراث فرهنگی و تاریخی برای صلح ودوستی
1986 Tourism: a vital force for world peace توریسم : نیروی حیاتی برای صلح جهانی
1987 Tourism for development گردشگری در خدمت توسعه
1988 Tourism: education for all توریسم : آموزش برای همه
1989 The free movement of tourists creates one world حرکت و جابجایی آزاد گردشگران یک جهان می سازد
1990 Tourism: an unrecognized industry, a service to be released (”The Hague Declaration on Tourism”) توریسم : صنعت ناشناخته، خدماتی که باید عرضه شود (بیانیه لاهه)
1991 Communication, information and education: power lines of tourism development ارتباطات ،اطلاعات و آموزش : خطوط قدرت توسعه توریسم
1992 Tourism: a factor of growing social and economic solidarity and of encounter between people توریسم: عامل رشد اجتماع و انسجام اقتصادی و تعامل میان مردم
1993 Tourism development and environmental protection: towards a lasting harmony توسعه گردشگری و حفاظت از محیط زیست: به سوی هماهنگی پایدار
1994 Quality staff, quality tourism کیفیت کارکنان ، کیفیت توریسم
1995 WTO: serving world tourism for twenty years سازمان جهانی گردشگری: بیست سال خدمت برای گردشگری
1996 Tourism: a factor of tolerance and peace توریسم : عامل تحمل و صلح
1997 Tourism: a leading activity of the twenty-first century for job creation and environmental protection گردشگری: فعالیتی چشمگیر در قرن بیست و یکم برای اشتغال زایی و حفاظت از محیط زیست
1998 Public-private sector partnership: the key to tourism development and promotion مشارکت بخش‌های دولتی و بخش خصوصی: کلید توسعه گردش‌گری مکزیک
1999 Tourism: preserving world heritage for the new millennium گردشگری؛ حفظ میراث جهانی را برای هزاره جدید شیلی

2000 Technology and nature: two challenges for tourism at the dawn of the twenty-first century فن‌آوری و طبیعت؛دو چالش گردش‌گری در طلیعه قرن 21 آلمان
2001 Tourism: a toll for peace and dialogue among civilizations گردشگری؛ وسیله‌ای برای صلح و گفت‌وگوی تمدن‌ها ایران
2002 Ecotourism, the key to sustainable development اکوتوریسم، کلید توسعه پایدار کاستاریکا
2003 Tourism: a driving force for poverty alleviation, job creation and social harmony گردشگری؛نیروی محرکه برای کاهش فقر، ایجاد فرصت‌های شغلی، اجتماعی و هارمونی الجزایر
2004 Sport and tourism: two living forces for mutual understanding, culture and the development of societies ورزش و گردشگری؛ دو نیروی محرک برای درک متقابل، فرهنگ و توسعه جوامع مالزی
2005 Travel and transport: from the imaginary of Jules Verne to the reality of the 21st century سفر و حمل و نقل؛ از رویاهای ژول ورن تا واقعیت قرن 21 قطر
2006 Tourism Enriches غنای گردشگری پرتغال
2007 Tourism opens doors for women گردشگری درها را روی زنان می‌گشاید سریلانکا
2008 Tourism Responding to the Challenge of Climate Change and global warming تغییرات آب‌وهوایی و صنعت گردش‌گری پرو
2009 Tourism – Celebrating Diversity گردشگری تجلیل از گوناگونی غنا
2010 Tourism & Biodiversity
روز جهانی گردشگری “گردشگری و تنوع زیستی” چین
2011 Tourism Linking Cultures گردشگری،ارتباط دهنده فرهنگ ها مصر
2012 Tourism and Sustainable Energy, Powering Sustainable Development توریسم و انرژی پایدار ـ ارتقای توسعه پایدار اسپانیا
2013 Tourism and Water: Protecting Our Common Future گردشگری و آب: حفاظت از آینده مشترک مالدیو

منبع: سایت نخستین جشنواره مشارکت ملی گردشگری
آدرس سایت: www.irantourismfestival.com




طبقه بندی: گردشگری،

تاریخ : چهارشنبه 1393/01/13 | 03:37 ق.ظ | نویسنده : پیمان سلیمانی روزبهانی

سیزده ‌به ‌در، سیزدهمین روز فروردین ماه و از جشن‌های نوروزی است. در تقویم‌های رسمی ایران این روز روز طبیعت نام گذاری شده‌است و از تعطیلات رسمی است. برخی بر این باورند در این روز باید برای راندن نحسی از خانه بیرون روند و نحسی را در طبیعت به در کنند. اما برای اثبات اینکه ایرانیان قدیم هم این دیدگاه را داشتند هیچ روایت تاریخی و قابل استنادی وجود ندارد.
باورهای مردم
هیچ سندی وجود ندارد که مردمان نسل‌های پیشین از نحسی سیزده سخن گفته باشند، شاید از آنجایی که دربارهٔ این روز آگاهی کمتری وجود داشته در یکی دو قرن اخیر شاید بدلیل اینکه عدد ۱۳ در بعضی ادیان و فرهنگها نحس دانسته می‌شود در ایران نیز این بدعت یا علت بی پایه و اساس را به سیزده بدر اضافه کردهاند. در نیم قرن گذشته که سیزده بدر جایگاه همگانی در ایران پیدا کرده است این پدیده نیز مانند هر پدیده فرهنگی دیگر دوستان و دشمنانی دارد که هر دو گروه بیکار ننشسته و به دنبال دلیل‌های توجیهی و دادن پاسخ پرداخته‌اند مخالفان این جشن را به رویداد تاریخی وافسانه گونه‌ای بنام پور یم می‌دهند. اما موافقان دو گروه هستند گروه اول آنهایی که بدنبال علت تاریخی برای آن هستند و می گویند شاید به روز عید شم النسیم مصری‌ها و روز عبور و نجات موسی از رود نیل ارتباط داشته باشد اما گروه دوم می گویند این حادثه هیچ ارتباطی با رویدادهاو حوادث تاریخی ندارد و صرفاً روزی است که در اکثر نقاط ایران بعد از چند روز دید و بازدیدهای نوروزی باید کشت و کار کشاورزان شروع می شده و لذا روز سیزده و یا شیشک اول باید همه به مزارع و کشت و زارها می‌رفتند و کار را شروع می‌کردند این در واقع جشن کاشت است. حداقل در خراسان چنین فلسفه‌ای وجود داشته است. امروزه نیز که مردم شاغل در رشته‌های کشاورزی نیستند، با رفتن به دامان طبیعت به تفریح و سرگرمی می‌پردازند و جشن‌های نوروزی را به طور رسمی پایان می‌دهند. مشابهه سیزده بدر در فرهنگ مردم شمال آفریقا نیز وجود دارد که شاید ریشه در آیین‌های کهن داشته باشد در مراکشاین مراسم را با تقویم قمری و روز عاشورا انجام می‌دهند اما در مصر روز تقریباً همه ساله در نیمه دوم فروردین برگزار می‌شود و روز شم‌النسیم نام دارد. این جشن در مصر فراگیر و همه گانی نیست و روز دقیقی هم نداردبرخلاف ایران که سراسر کشور را بطور گسترده در روز یکسانی در بر می‌گیرد. البته مصری‌ها در سالهای اخیر به شم النسیم اهمیت می‌دهند. ایرانیان مقیم هند سبزه ۱۳ بدر را در رودگنگ و یموناجمنا می‌اندازند.
فلسفه سیزده به در
به طور کلی در میان جشن‌های ایرانی جشن سیزده به در کمی مبهم است، زیرا مبنا و اساس دیگر جشن‌ها را ندارد. در کتاب‌های تاریخی اشارهٔ مستقیمی به وجود چنین مراسمی نشده‌است اما در منابع کهن اشاره‌هایی به روز سیزدهم فروردین داریم.
گفته می‌شود ایرانیان باستان در آغاز سال نو پس از دوازده روز جشن گرفتن و شادی کردن که به یاد دوازده ماه سال است، روز سیزدهم نوروز را که روز فرخنده ایست به باغ و صحرا می‌رفتند و شادی می‌کردند و در حقیقت با این ترتیب رسمی بودن دورهً نوروز را به پایان می رسانیدند.
نگاهی به ریشهٔ اصلی جشن سیزده بدر
و روز طبیعت (سینزده بدر) سنت ایرانیان باستان به مناسبت پیروزی ایزد باران بر دیو خشکسالی اَپوش می‌باشد. و از قبل از اشو زرتشت (۱۸۰۰ قبل از میلاد) مرسوم بوده، چنانچه در کتاب "از نوروز تا نوروز" پژوهش و نگارش آقای کوروش نیکنام (نماینده مجلس زرتشتیان) صفحه ۴۱- و ۴۲ آمده. «سیزدهم روز از ماه فروردین، تیر یا تِشتَر نام دارد. ایزد تیر یا تشترکه در اوستا، یَشتی هم به نام آن وجود دارد ایزد باران است و در باور پیشینیان پیش از آشو زرتشت برای این که ایزد باران در سال جدید پیروز شود و دیو خشکسالی نابود گردد باید مردمان در نیایش روز تیر ایزد از این ایزد یاد کنند و از او در خواست باریدن باران نمایند. در ایران باستان پس از برگزاری مراسم نوروزی سیزدهم که به ایزد باران تعلق داشت مردم به دشت و صحرا و کنار جویبارها می‌فتند و به شادی و پایکوبی می‌پرداختند و آرزوی بارش باران را از خداوند می‌نمودند. اکنون هم رزتشتیان از بامداد روز تِشتَر ایزد و فروردین ماه، سفره نوروزی را بر می‌چینند، خوردنی‌ها و مقداری آجیل و شیرینی‌های باقی‌مانده در سفره نوروز را با خود به طبیعت می‌برند، و شِشه سبزه‌های موجود در سفره را با خود برمی‌دارند و به دشت و صحرا و کنار چشمه‌ها یا آب‌های روان می‌روند. سبزهٔ خود را در کنار جویبارها به آب روان می‌سپارند و آرزو می‌کنند که سالی پربرکت و خرم داشته باشند. تا پسین آن روز را بیرون از خانه هستند و در طبیعت و میان سبزه و صحرا به شادمانی می‌پردازند. (توضیح: در اسطوره‌های ایرانی، ایزد باران همواره بصورت اسبی با دیو خشکسالی که دیواپوش نام دارد در جنگ و مبارزه است و اگر تیر ایزد پیروز شود، باران می‌بارد و چشمه‌ها می‌جوشند و رودها روان می‌گردند و سرسبزی را به ارمغان می‌آورند.) برگرفته از:کتاب از نوروز تا نوروز پژوهش و نگارش: کورش نیکنام انتشارات فروهر ۱۳۷۹ صفحهٔ ۴۱-۴۲»
-منبع:
• ابوریحان بیرونی. آثار الباقیه عن القرون الخالیه
• عبدالعظیم رضایی. اصل و نسب و دین‌های ایرانیان باستان. چاپ ششم. تهران: دُر، ۱۳۸۱. ISBN 964-6786-14-6
• فریدون جنیدی. زروان. تهران: بنیاد نیشابور، ۱۳۵۸
• حسین محمدی. جشن‌های ایران باستان. تهران: انتشارات جهاد دانشگاهی تربیت معلم، ۱۳۸۰

 




طبقه بندی: فرهنگ و تمدن ایران و جهان، گردشگری،

  • سامان | اخبار | خرید اینترنتی